Λαμβάνοντας υπόψη την σπουδαιότητα και ιστορικότητα του ρυμουλκού πλοίου «Οθέλλος» ο Σύλλογος Ναυπηγών και Ναυτικών Μηχανολόγων Μηχανικών θα προωθήσει και στηρίξει ενέργειες για την διάσωση του, όπως την ιδέα μετατροπής του ρυμουλκού σε πλοίο μουσείο ώστε και μελλοντικά να λειτουργεί ως έκθεμα σε ναυτικό μουσείο. Πιο κάτω παραθέτουμε μέρος της θυελλώδης ιστορίας του πλοίου όπως δημοσιεύθηκε από τον κ. Πέτρο Θεοχαρίδη με άρθρο του στον Φιλελεύθερο:

Η ηρωική έξοδος του «Οθέλλου»

Με καπετάνιο τον Αντρέα Κυριάκου (απεβίωσε το 2005), αρχιμηχανικό τον Άκη Τσιακουρή και πλήρωμα τους Αντρέα Κωνσταντίνου, Νίκο Παπαπέτρου και Χριστοφή, εν μέσω πυρών από τα τουρκικά πολεμικά πλοία, εν μέσω βομβαρδισμών από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία, διέσωσαν το «Οθέλλος» μεταφέρνοντάς το από το λιμάνι Αμμοχώστου στο λιμάνι Λάρνακας. 

Για να λύσει το πλοίο από το λιμάνι και στις διαδικασίες εξόδου του βοήθησαν και Τουρκοκύπριοι που εργάζονταν εκεί, παροτρύνοντας καπετάνιο και πλήρωμα να φύγουν για να σωθούν και να σώσουν και το σκάφος.

Η διάσωση δεν ήταν εύκολη –το πλοίο, έμεινε στην ανοικτή θάλασσα για 25 μέρες– μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου για να επιστρέψει στο λιμάνι της Λάρνακας με ασφάλεια. Δέχθηκαν απειλή για πυρά ακόμα και από τις Βρετανικές Βάσεις Δεκέλειας, αφού μέσα στις μάχες και το χάος τα δύο πυροσβεστικά κανονάκια του «Οθέλλου» θεωρήθηκαν ως πυροβόλα, σύμφωνα με τις μετέπειτα εξηγήσεις που δόθηκαν.

Μάλιστα, ενώ το σκάφος είχε βγει από το λιμάνι και δεχόταν πυρά, οι άνθρωποι που ανέλαβαν την πρωτοβουλία της μεγάλης εξόδου, σύμφωνα με τα στοιχεία που συνέλεξε μέχρι στιγμής ο «Φ», σταμάτησε σε μικρή απόσταση έξω από το λιμάνι.

Αιτία, η προσπάθεια διάσωσης -επιτυχής τελικά- των περικυκλωμένων στρατιωτών που επάνδρωναν θέσεις μάχης στον φάρο του λιμανιού. Πήδηξαν στη θάλασσα εν μέσω τουρκικών πυρών και έφτασαν στο ρυμουλκό, στο οποίο ανέβηκαν με τη βοήθεια του πληρώματος.

Σε κάποιο σημείο, για να μπορέσουν να κολυμπήσουν πιο γρήγορα, άφησαν στη θάλασσα τα όπλα -Μπρεν και Στεν- που κρατούσαν, όπως κράνη και άρβυλα.

Είναι πολύ πιθανόν, τα όπλα ακριβώς αυτού του τύπου, όπως και το κράνος, που βρήκαν στον βυθό κοντά στο λιμάνι Τουρκοκύπριοι, κατά τη διάρκεια υποβρύχιας κολύμβησης το 2012, να είναι ακριβώς αυτά που άφησαν οι στρατιώτες κατά την προσπάθειά τους να φτάσουν στον «Οθέλλο».

Οι πέντε του πληρώματος, όπως και οι ναύτες της Εθνικής Φρουράς από τον φάρο του λιμανιού που διέσωσε, θεωρούνταν για 25 μέρες ως αγνοούμενοι. Κι όταν έφτασαν στο λιμάνι Λάρνακας στα μέσα Σεπτεμβρίου, με όλο τον κίνδυνο, την ταλαιπωρία και τις δυσκολίες -25 μέρες χωρίς εφοδιασμό- η αντιμετώπιση από την τότε Διεύθυνση της Αρχής Λιμένων δεν ήταν αυτή που λογικά θα ανάμενε ο καθένας.

Αντίθετα, ο καπετάν Αντρέας δέχθηκε επίπληξη γιατί πήρε την πρωτοβουλία να διασώσει το σκάφος, το πλήρωμα και τους ναύτες χωρίς προηγούμενη συνεννόηση και έγκριση από τη Διεύθυνση της Αρχής Λιμένων. Που, προφανώς, δεν είχε καν αντιληφθεί τι σημαίνει πόλεμος κι ας καιγόταν η Κύπρος.

Μπορεί και σήμερα να ξεκινήσει σ ένα λεπτό

Το «Οθέλλος» ναυπηγημένο σε βρετανικό ναυπηγείο, αποκτήθηκε από την Αρχή Λιμένων το 1966 και ήταν ένα από τα τρία ρυμουλκά που εξυπηρετούσαν το βασικό -μέχρι το 1974- λιμάνι της Κύπρου, αυτό της Αμμοχώστου. 

Με την ηρωική του διάσωση, μέσα από τα πυρά της εισβολής, έφτασε στο λιμάνι Λάρνακας, όπου για σχεδόν δύο χρόνια εξυπηρετούσε όλα τα πλοία που έφταναν στο λιμάνι, ενώ από το τέλος του 1975 μεταφέρθηκε στο λιμάνι Λεμεσού, όπου πλέον ολοκληρωνόταν η διαμόρφωσή του και μετατρεπόταν στο βασικό λιμάνι της Κύπρου.

Το «Οθέλλος» για τα επόμενα 19 χρόνια και μέχρι το 1994, που αποκτήθηκαν νέα ρυμουλκά από την Αρχή Λιμένων, ήταν το κύριο ρυμουλκό του λιμανιού και της Αρχής Λιμένων, ενώ αξιοποιείτο μέχρι και την ανάληψη των υπηρεσιών του λιμανιού από ιδιώτες αναδόχους.

Το όνομα «Οθέλλος» δόθηκε από την Πύλη του Οθέλλου στην Αμμόχωστο – το σκάφος αγκυροβολούσε στο λιμάνι πάντα στο πιο κοντινό σημείο προς την Πύλη, ενώ και το σπίτι του καπετάνιου ήταν το πιο κοντινό στην Πύλη του Οθέλλου.

Ολόκληρο το άρθρο θα βρείτε εδώ: https://goo.gl/7611aY